Wydajność jeziora i Sielawa

5 sierpnia, 2010, Dodano w kategorii: hodowla ryb, hodowla zwierząt

Wydajność jeziora
W zależności od stopnia zagospodarowania oraz położenia jeziora (śródpolne – żyźniejsze od śródleśnych) wydajność z 1 ha wynosi 10-40 kg ryb rocznie. Jeziora leszczowo-stynkowe. Średnia głębokość jezior tego typu wynosi 12-20 m. Większa zawartość w wodzie soli mineralnych stwarza pożywkę dla rozwoju planktonu roślinnego, który obniża przezroczystość wody od 0,8 do 5,0 m. Rozkład osadów dennych w jeziorach tego typu wywołuje zanikanie tlenu nie tylko w warstwie przydennej, ale podnosi się mniej więcej aż do 10 m pod powierzchnię wody. Pułap siarkowodoru na ogół kształtuje się tu jeszcze stosunkowo nisko. Wśród bujnie rozwijających się zespołów roślin wynurzonych, pływających oraz wśród rozległych terenów łąk podwodnych gatunki ryb fitofilnych mają dogodne warunki do składania ikry na liściach i pędach roślin zanurzonych pod wodą. W pogłowiu ryb łowionych w jeziorach typu leszczowo-stynkowego przeważają – poza leszczem i stynką – płoć i wzdręga, Węgorz, lin i szczupak. Również sandacz znajduje już tutaj dla siebie pewne warunki.

Sielawa
Sielawy natomiast w jeziorach leszczowo-stynkowych już nie ma. Wydajność ryb w jeziorach przepływowych wynosi do 45 kg/ha, w jeziorach śródpolnych – do 35 kg i w jeziorach okolonych lasami – do 20 kg. Jezioro Niegocińskie (woj. olsztyńskie), należące do typu jezior leszczowo-stynkowych, może być uważane za klasyczne. Jeziora sandaczowe. Stanowią one najliczniejszą grupę, obejmującą powierzchnię ponad 100 000 ha. Średnia głębokość wody wynosi 6-12 nu Przezroczystość mała – średnio 40 cm. Rośliny podwodne rozwijają się w jeziorach sandaczowych na ogół słabo. Warstwa mułu jest gruba, złożona głównie z resztek trzciny, pałki i innych, trudno rozkładających się, wynurzonych roślin wodnych. Latem obserwuje się szczególnie silne zaniki tlenu oraz wysoki pułap siarkowodoru. Twarde i kamieniste miejscami brzegi ułatwiają sandaczowi odbycie tarła i złożenie ikry. Spośród ryb ubocznych, a służących sandaczowi jako pokarm, można wymienić drobną płotkę, ukleję, stynkę. Wydajność jezior sandaczowych ulega w pewnych latach znacznym wahaniom, dlatego wymagają one zarybiania materiałem wyhodowanym w ośrodkach zarybieniowych.

Tagi: hodowla ryb, ryby, Sielawa, stawy, woda, Wydajność jeziora

Zimowanie karpi i Temperatura w zimochowach

12 lipca, 2010, Dodano w kategorii: hodowla ryb, hodowla zwierząt

Zimowanie karpi
Przetrzymanie ryb przez okres zimowy jest przedmiotem wielkiej troski hodowcy, od dobrego bowiem przezimowania zależy dalszy rozwój ryby i końcowy efekt produkcyjny gospodarstwa rybnego. Chociaż karp w stanie letargu zimowego nie żeruje, to jednak nie wszystkie jego procesy życiowe ustają; w okresie tym oddycha, zużywając tlen rozpuszczony w wodzie. Wobec zgromadzenia karpia w zimochowach zapasy tlenu rozpuszczonego w wodzie muszą być bez przerwy odnawiane. Stawy zimowe powinny zatem mieć zapewniony przepływ świeżej, dobrze nasyconej tlenem wody. Wodę słabo nasyconą tlenem przed wprowadzeniem do stawów należy tak kierować, aby na jak największej przestrzeni, w ciągu dłuższego czasu stykała się z powietrzem. Tam gdzie istnieje odpowiednia różnica poziomów, przeprowadza się wodę przez kaskady, pryzmy kamieni itp. urządzenia, aby znaczna powierzchnia wody miała styczność z powietrzem.

Temperatura w zimochowach
Temperatura wody w zimochowach powinna utrzymywać się w granicach ściśle określonych, gdyż wraz ze wzrostem temperatury karp zaczyna poszukiwać pożywienia, a przy znacznym spadku temperatury, szczególnie zaś nagłym oziębieniu się wody, rybom grozi martwica nabłonka, przy czym tracą one zdolność zachowania równowagi i następuje śniecie. Optymalne warunki zimowania karpia mają miejsce przy temperaturze wody około 4-6°. Obecność w zimochowach organizmów pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, oczywiście poza zimowaną rybą, jest wielce niepożądana, gdyż organizmy te zubożają wodę w tlen i nasycają ją dwutlenkiem węgla oraz szkodliwymi związkami, które pojawiają się przy gniciu roślin. Dno zimochowu powinno być pozbawione roślinności. Pod zimochowy nadają się wyłącznie gleby mineralne, z jak najmniejszą domieszką próchnicy. Zbytnia przesiąkliwość dna zimochowu staje się niepożądana, wówczas gdy na pokrycie strat należy do zimochowu doprowadzać zbyt duże ilości wody i to wody o bardzo niskiej temperaturze, co może stać się. Przyczyną nadmiernego ochłodzenia się wody w zimochowie i związanych z tym ujemnymi skutkami dla zimującej ryby.

Tagi: hodowla karpi, hodowla ryb, ryby, Temperatura w zimochowach, Zimowanie karpi

  • Wybór i uprawa roślin

    Zieleń ogrodu wypoczynkowego decyduje o jego walorach użytkowych i emocjonalnych. Chodzi tu nie tylko o prawidłowe rozmieszczenie roślin, odpowiednie grupowanie drzew, krzewów i bylin, ale przede wszystkim o ustalenie z góry, prawidłowego doboru roślin. W rozdziale "Warunki siedliskowe" zwrócono uwagę na najważniejsze zasady doboru roślin. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że punktem wyjścia przy ustalaniu obsadzenia ogrodu jest uwzględnienie jego warunków siedliskowych i charakteru. Wybór zgodny z siedliskiem i charakterem ogrodu. Możliwości poprawy gleby i stosunków wodnych oraz wykonywania wielu zabiegów pielęgnacyjnych są w ogrodzie wypoczynkowym zazwyczaj tak ograniczone, że w zasadzie niemożliwa jest istotna i długotrwała zmiana warunków wzrostu roślin. Dlatego nie próbujmy uparcie i z dużym wysiłkiem zapełniać naszego ogrodu wypoczynkowego najładniejszymi drzewami, krzewami i bylinami, wymagającymi najlepszych warunków glebowych, wodnych i stałego pielęgnowania.

  • Różne rośliny – uprawa

    Powierzchnie pod rabaty bylinowe musimy przygotować przeprowadzając holendrowanie lub regulówkę. Na pasach pod żywopłoty wykonujemy w miarę możliwości regulówkę. Większe powierzchnie pod drzewa czy krzewy holendrujemy i tylko w uzasadnionych przypadkach przekopujemy głębiej, a dla określonych bardziej wymagających drzew dodatkowo odpowiednio zaprawiamy doły. Użyźnianie gleby. Użyźnianie gleby polega na wprowadzaniu do niej brakujących składników pokarmowych i substancji poprawiających jej strukturę. Obornik wzbogaca glebę zarówno w składniki pokarmowe jak i w próchnicę, która zdecydowanie poprawia strukturę gleby. Podobne znaczenie ma słoma, łęty ziemniaczane i podobne substancje organiczne. Do substancji poprawiających strukturę gleb lekkich zaliczamy ponadto iły i torf, a gleb ciężkich - piasek lub drobny żwir. Z wyjątkiem kilku gatunków rośliny ogrodnicze pozytywnie reagują na takie użyźnianie gleby. Dlatego też ciągle podkreśla się znaczenie i konieczność wykonywania takich zabiegów.

  • Przyjazne witryny