Rolnictwo precyzyjne
Rolnictwo precyzyjne to istotny element rolnictwa zrównoważonego. Obecnie dokonał się postęp w nawigacji satelitarnej maszyn i urządzeń, zmiennym dawkowaniu nawozów i mapowaniu plonów, właściwości gleby i roślin, precyzyjnym prowadzeniu maszyn.
Dalszej pracy wymagają zagadnienia pozyskiwania informacji o charakterze i stanie składników ekosystemu rolniczego (pomocna może być analiza spektralna promieniowania elektromagnetycznego odbitego od obiektów).
Zebrane informacje skupione są w bazie informacji GIS (Geographic Information System), na przykład fizyczne właściwości gleby, warunki klimatyczne, gatunki roślin hodowane na danym terenie itp.
Od dokładności i efektywności sposobów pozyskiwania danych zależy ilość i jakość całego systemu, muszą być dokładne i wiarygodne a przede wszystkim aktualne i lokalne.
Do pozyskiwania i interpretacji zebranych informacji wykorzystywana jest nawigacja oparta o systemy satelitarne, amerykański GPS-NAVSTAR, rosyjski GLONASS, chiński BEIDOU. Na etapie tworzenia są europejski GALILEO, chiński COMPASS, indyjski IRNSS, japoński QZSS.
Powszechne stosowanie nawigacji stało się możliwe w 2000 r., kiedy USA wyłączyło zakłócanie sygnałów 24 satelitów NAVSTAR i umożliwiło korzystanie z nich cywilnym użytkownikom.
Mapowanie plonu, rodzajów gleb, upraw itp. wymaga danych z dokładnością do 1 m, natomiast precyzyjne prowadzenie maszyn nawet kilku centymetrów. Uzyskanie takiej dokładności wymaga systemu wspomagającego, zwanego systemem różnicowym DGPS, które wysyłają do odbiorcy skorygowany sygnał. Błędy powstają w czasie załamania sygnału w atmosferze, odchylenia trajektorii satelitów, pomyłek zegarów satelitów, odbiorników i zaokrągleń w obliczeniach. Obecnie działa 5 systemów korygujących: WAAS (Ameryka Północna), EGNOS (Europa), GLONASS, MSAS (Japonia), OmniSTAR i StarFire.
Dodatkowo stosowane są systemy lokalnego pozycjonowania LPS. Należą do nich systemy autonomiczne, które oprócz wyposażenia montowanego w maszynie rolniczej nie wymagają dodatkowego oprzyrządowania zewnętrznego. Systemy wizyjne wykorzystują kamerę stereoskopową do kierowania maszyną, kamera skanuje teren pod maszyną i wyszukuje na nim element ciągły – rząd roślin, redlinę, bruzdę itp. Następnie prowadzi pojazd z precyzją 3-5 cm.
Tagi: gleba, nawozy, plony, precyzyjne, rolnictwo, rośliny, zrównoważone
Drzewa owocowe
Gdy tylko warunki na to pozwalają, powinniśmy uwzględnić w ogrodzie wypoczynkowym także drzewa owocowe – zwłaszcza jabłonie, grusze, wiśnie i śliwy. Oczywiście nie musimy tam osiągać rekordowych zbiorów, ale kilogram świeżo zerwanych owoców sprawi zawsze wiele radości, a kwitnący sad owocowy to wielka atrakcja. Przy sadzeniu drzew zawsze kopiemy dość obszerne doły, niezależnie od przeprowadzonej uprawy gleby. Tylko po wykonanej regulówce kopanie bardzo dużych dołów może być zbyteczne, gdyż gleba została spulchniona na głębokość około 60 cm. Wymiary poziome dobieramy takich dołów zależnie od wielkości roślin; wynoszą one od 0,70 x 0,70 do 1,50 x 1,50 m. Dół kopiemy na głębokość około 50 cm, oddzielnie odkładając warstwę ziemi próchnicznej i niższej. Dno dołu należy spulchnić i następnie wypełnić go ponownie ziemią. Zaleca się dodać do ziemi wydobytej z dołu ziemię kompostową. Nie należy wprowadzać do dołu świeżego obornika. Jeżeli mamy taki obornik, możemy nim przykryć zasypany dół po posadzeniu drzewka.
Umieszczanie drzewka w dole
Brzozy, jarzębiny i inne mało wymagające drzewa nie potrzebują użyźniania gleby. Materiały użyźniające powinny zostać użyte głównie do zaprawiania dołów pod drzewa owocowe. Doły zaleca się wykonać możliwie wcześnie przed sadzeniem drzew, aby ziemia zdążyła osiąść. Drzewa starsze, pienne wymagają zabezpieczenia przed wiatrem. Dlatego w niespulchnioną glebę pod dnem dołu wbijamy zaostrzony pal (zdecydowanie należy to robić po wykopaniu dołu, a nie po posadzeniu). Pal powinien sięgać po koronę drzewa; obserwuje się powszechnie zbyt krótkie pale. Drzewa sadzone z bryłą zabezpieczamy przed działaniem wiatru za pomocą odpowiednio umocowanych drutów lub pochyło wbitych pali. Będzie to dokładniej omówione w podrozdziałach “Drzewa iglaste” i “Drzewa i krzewy liściaste zimozielone”. Po cięciu omówionym poprzednio, umieszczamy drzewko w dole tak, aby szyjka korzeniowa znajdowała się blisko uprzednio wbitego pala. Następnie ostrożnie wypełniamy dół ziemią uważając, aby pod korzeniami nie pozostawały puste przestrzenie.
Zasypywanie dołu sadzeniowego
Po zapełnieniu dołu udeptujemy ziemię, dosypujemy jej j formujemy misę. Powinna ona zatrzymywać wodę, które obficie podlewamy drzewko – nie dopuszczać do jej “ucieczki” poza obręb dołu. Po kilku godzinach może się okazać, że ziemię w dołach trzeba ponownie uzupełnić; po tym jeszcze raz podlewamy. Dalsze czynności. Drzewo najpierw przywiązujemy do pala dość luźno, tak aby w wyniku osiadania ziemi nie zawisło ono na nim. Później przywiązujemy za pomocą specjalnych opasek na wysokości górnego końca pala. Do wiązania drzew przydatne okazały się paski o szerokości 3 cm ze starych opon rowerowych. Wiążemy w ósemkę, a po lekkim rozciągnięciu przybijamy opaskę do zewnętrznej strony pala gwoździami o szerokich łepkach, tzw. papiakami. Drzewa sadzone wiosną bywają często uszkadzane przez nadmierne nasłonecznienie lub susze. Zapobieganie tym uszkodzeniom polega na osłonięciu pni drzew – szczególnie tych zbyt późno sadzonych – słomą lub trzciną. Drzewka młode przyjmują się z reguły lepiej niż starsze.
Tagi: drzewa owocowe, drzewo, gleba, miejsce do sadzenia, Sadzenie drzew, ziemia
Nawożenie gleby
Rzadko jednak udaje się zdobyć odpowiednie substancje użyźniające w ilościach potrzebnych dla ogrodu wypoczynkowego. Używanie obornika do użyźniania gleby w ogrodach wypoczynkowych należy uznać za nieodpowiedzialne marnotrawstwo tego, tak cennego, źródła składników pokarmowych i próchnicy dla produkcji rolniczej i ogrodniczej. Najczęściej zmuszeni będziemy stosować niewielkie ilości różnorodnych substancji użyźniających na niedużych, szczególnie wymagających tego powierzchniach, w sposób skoncentrowany. Na pozostałych powierzchniach ogrodu, np. przeznaczonych na trawniki lub zadrzewionych powinniśmy, znacznie częściej niż jest to praktykowane, stosować nawozy zielone. Stosowanie nawozów zielonych. Stosowanie takich nawozów polega na wysianiu na uprzednio przygotowanej powierzchni roślin dających dużo masy organicznej i wiążących wolny azot (np. łubin). Nasiona tych roślin wysiewamy na wiosną i w lecie, mniej więcej do połowy lipca. Na 100 m2 potrzeba około 2 kg nasion łubinu żółtego.
Wprowadzanie do gleby substancji organicznych
Rośliny zostawiamy tak długo, aż wytworzy się duża ilość zielonej masy i następnie przekopujemy je. Masa organiczna, zarówno nadziemna jak i podziemna, stanowi cenny materiał użyźniający, zawierający dużo składników pokarmowych i zwiększający ilość próchnicy. Każdy użyźniający materiał organiczny, jak obornik, słoma, łubin musi być wprowadzony do gleby w stanie rozdrobnionym i przykryty glebą. Torf przed wprowadzeniem do gleby powinien być, w razie potrzeby, zwilżony. Szczególnie starannego postępowania wymaga obornik. Nie może on po rozrzuceniu zbyt długo pozostawać na powierzchni gleby. Zgromadzony obornik przechowujemy w pryzmach. Jeśli ma być dłużej składowany, pryzmy należy przykryć ziemią i zapewnić stałą wilgotność. Godne zalecenia jest kompostowanie obornika. W tym celu składamy na pryzmę na przemian warstwami obornik i ziemię urodzajną
Tagi: gleba, nawożenie, rolnictwo, substancje organiczne, użyźnianie
